Hartfalen (decompensatio cordis) is een aandoening waarbij het hart niet genoeg kracht heeft om voldoende bloed te laten circuleren.

Hierdoor krijgen niet alle organen, weefsel en spieren van het lichaam de hoeveelheid bloed die ze nodig hebben om goed te kunnen functioneren. We spreken dan van hartfalen.

Normaal is de hoeveelheid bloed die het hart rond pompt (hartminuutvolume) gelijk aan de behoefte van het weefsel. De behoefte van het weefsel bestaat uit voedingsstoffen en zuurstof. Indien het weefsel meer behoefte heeft, aan b.v. zuurstof, dan zal het hart meer bloed verpompen. Het weefsel zal zelf ook de doorbloeding regelen door de bloedvaten meer open of dicht te zetten. Het hart is dus te zwak om zijn taak goed uit te voeren. Het hart “faalt” dus in zijn taak, hier door de naam “hartfalen”.

Er zijn 2 vormen van hartfalen:

• systolisch hartfalen
• diastolisch hartfalen

Deze 2 vormen zijn genoemd naar de 2 bewegingsfase van het hart.

• systole: het hart trekt samen
• diastole: het hart ontspant

Vaak komen deze 2 vormen van hartfalen tegelijk voor. Bij systolisch hartfalen trekt de hartspier minder krachtig samen. Hierdoor pompt het hart minder bloed uit. Het is de meest voorkomende oorzaak van hartfalen.

Als de hartspier zich niet goed ontspant tijdens de rust fase, spreken we van diastolisch hartfalen. Het hart vult zich dan niet goed met bloed, en pompt dus ook minder bloed uit.

Bij diastolisch hartfalen ontspant de hartspier zich niet goed tijdens de fase van rust. Hierdoor vult het hart zich niet goed met bloed. Het hart pompt dan per slag ook minder bloed uit. De organen en weefsels houden vocht vast. Ook krijgen de organen en de weefsels te weinig zuurstof om goed te functioneren.

* Illustratie van de University of Ottawa Heart Institute

** De informatie op deze site is puur ter informatie, en dus geen vervangend medisch advies. Indien u twijfels hebt over uw gezondheid of een gezondheidsadvies nodig heeft, dient u contact op te nemen met uw arts of specialist.